Back in Colorado

Omdat ik weer ik NL ben, het K weer is op mijn vrije dag met al die sneeuw, en ik ontzettend moe ben opgestaan (waarschijnlijk laatste "restje" jetlag) heb ik besloten om nog 1x niet naar de dance workout bij Bruce te gaan en dus om thuis te blijven. Ik wilde de mooie foto's gaan plaatsen van onze mooie  1e hike in Vegas, maar ik stuitte op een "ietsje" hier op Reisblogger; ik heb mijn limiet qua foto's plaatsen in korte tjid bereikt en om op dit moment meer foto's te mogen plaatsen zou ik moeten upgraden en dus betalen. Daar wacht ik maar even mee en dus ga ik maar verder het het blog. Ik neem aan dat daar geen limiet op zit.....

Ik was dus weer onderweg geweest van Vegas naar Colorado, het was gelukkig a smooth flight, en ook mooi: the capain told us dat we over de Grand Canyon, Lake Powell en Telluride vlogen, hartstikke gaaf weer om te zien! Vanwege het slechte weer (sneeuw) had Donna tegen Steve gezegd dat hij me moest gaan ophalen bij het station. Ik had gezegd dat ik best kon lopen, dat is maar een kwartiertje, ik was goed ingepakt en had immers maar een klein rugzakje op mijn rug maar daar wilde Donna niks van weten. En normaliter is Steve niet zo "braaf" maar volgens Donna heb ik een streepje voor bij Steve: "he likes you". Ik moest hem maar even bellen als ik er was en dan zou hij komen. 

Maar....ik ken Steve inmiddels ook wat langer en weet dat hij niet iemand is die zelf gaat kijken hoe laat de trein aankomt. Hij is ook niet de persoon die meteen alles laat vallen en in de auto springt en als je dat weet, dan respecteer je dat. Althans, dat vind ik, en zeker omdat ik gast ben. 

Dus ik heb hem netjes gebeld toen ik in Denver op Union Station stond en gezegd dat de trein naar Westminster over een halfuur zou gaan. Ook heb ik hem gezegd wanneer de trein in Westminster zou aankomen, en hij beloofde dat hij er zou staan. En precies zo gebeurde het, ik kwam op Westminster Station aan en ik zag Steve zijn bus al staan. Ondanks dat ik gezegd had dat ik wel had kunnen lopen was dit toch wel prettig 😊. Ook in Colorado zie je van alles en nog wat in de trein, nu zat er bv een vrouw met mega roze haar, ons moeke zou zeggen: mooi roze is ook niet lelijk 😅. 

We zijn naar huis gereden en die dag heb ik in de middag zelf nog een klein wandelingetje gemaakt door de sneeuw. Ik moest natuurlijk mijn SB "verslaving" even voeden met een superheerlijke hot Pecan Oatmilk latte! En ik wilde wat leuke sneeuwfoto's maken van de omgeving, op zich niet zo'n bijster bijzondere foto's, maar het laat wel zien dat er hier meteen een pak sneeuw valt en meestal even een dag blijft liggen. Tot die lekker warme zon weer tevoorschijn komt maar dat duurde deze keer een paar dagen, we kregen eerst nog te maken met een heuse en ongebruikelijk voor november zijnde sneeuwstorm. Uiteraard eindigde de dag met het kijken van wat afleveringen van een van mijn favo series Yellowstone met "mijn" Kevin Costner 🥰.

Donderdag zou een thuisdag worden had ik besloten, de sneeuw was er nog steeds en Donna en Steve hadden een speciale lunch die dag. Uiteraard ben ik wel naar de SB gewandeld, en ben ik de weg even overgestoken naar de Mexicaanse supermarkt aldaar. Ook ben ik even een gave Western Wear store binnengelopen om te kijken wat ze daar allemaal in de aanbieding hadden. Dat was niet zo heel veel, een op zich wel leuke jas voor 25 dollar, erg goedkoop maar het was niet je van het dus die bleef hangen. In de supermarkt heb ik niet veel gekocht, ik had ook niet veel nodig en onderweg heb ik nog wat sneeuwfoto's gemaakt.

Wat wel grappig was, en waar ik zo van houd hier in Amerika; ik stond bij het verkeerslicht te wachten en je moet daar altijd op het knopje drukken anders sta je daar een week later nog ben ik ooit achtergekomen 😂. Ik was eigenlijk de enige persoon (lees: gek) die daar wandelde, tot ik ineens iets achter me hoorde. Ik keek om, en zag een man met een hoodie over zijn hoofd aan komen lopen, iiieeekkkksss, enge man 🤣. Hij vroeg aan me: "you did push the button, right"? "Of course" (wat dacht jij dan dude 🙄). Het duurt bij grote kruisingen altijd erg lang voordat je mag oversteken dus we stonden daar samen te wachten toen ik hem hoorde zeggen: "you talk funny". "Oh, do I"? "Yes you do, where are you from?". And so our traffic light conversation started. 

"Well, I'm from Holland". "O Holland, my ex-wife is from Holland". "Oh really? Then you should have recognized my accent, and know some Dutch words". "Uhm, I know one", en ik hoorde hem "alsjeblieft" zeggen met zijn Amerikaanse accent. "actually, my ex-wife's parents are Dutch, she was born in the US". "Where are you going?". "I'm going to Starbucks". "Ah ok, I'll walk with you, I'm going that way, I'm Evan by the way, nice to meet you". "Nice to meet you to Evan, I'm Colette". 

Toen sprong het verkeerslicht op het witte mannetje, wat zoveel betekent als: oversteken. We staken samen over en liepen richting de SB. Evan hield de deur zowaar voor me open en ik zei: "wow, and he's a gentleman too" waarop hij zei: "Of course". 

Hij ging (helaas) niet mee naar binnen, ik had eigenlijk best nog wel even verder willen kletsen met hem maar hij vervolgde zijn eigen weg. Not meant to be blijkbaar.

Maar dit soort dingen vind ik helemaal leuk, en ik vind persoonlijk dat het in Amerika zoveel makkelijker is om een gesprek aan te gaan. Ik sta iedere dag voor verkeerslichten als ik naar het werk ga, maar daar heeft nog nooit iemand iets tegen me gezegd. Als ik dan zelf ooit gedag zeg tegen iemand dan staren ze je aan alsof je van een andere planeet komt. Ik doe dat ook wel eens op de fiets, gewoon tegenliggers gedag zeggen en dat is eigenlijk best grappig. Soms zeggen mensen gedag terug, dat zijn meestal oudere mensen, maar het komt ook regelmatig voor dat ze bijna van hun fiets vallen omdat er "geluid" uit hun tegenligger komt. Dat zijn we hier niet meer gewend blijkbaar, en dat is Ray, de zoon van Donna, vorig jaar in Spanje ook al opgevallen. Hij had blijkbaar tegen haar gezegd dat het hem opgevallen was, dat mensen in Spanje elkaar niet eens aankeken, laat staan gedag zeggen. En dat klopt, wat dat betreft is het in Amerika een hele andere wereld. Althans, waar ik geweest ben dan, wellicht is het in Staten waar ik nog niet geweest ben anders, dat kan zo maar want voor mij blijft het zo dat het 50 "landen" zijn waar veel verschil kan bestaan.

Donna zei later dat ik zijn nummer had moeten vragen maar dat vond ik wel erg vreemd; je vraagt als vrouw zijnde toch niet het nummer aan een volledig onbekende (een heel stuk jongere) man die je nog geen 10 minuten kent? Of ligt dat aan mij? Ik ben daar natuurlijk geen expert in 🤔

Ik had mijn overheerlijk SB'tje weer gescoord en liep terug naar huis. Op die manier was ik er toch even uit geweest, want een hele dag binnen zitten is ook niet alles natuurlijk en als het koud is, is het wel weer fijn om lekker lui op de bank te hangen. Dat is dan uiteraard ook gebeurd haha.

Ik had geregeld dat ik vrijdagmiddag a ride along met Westminster Police zou hebben en daar keek ik erg naar uit. Helaas heeft "mijn" Schotse officer een andere job binnen de organisatie en die gaat niet meer de weg op dus ik zou aan een andere officer gekoppeld worden. Ook goed uiteraard, wie weet wat voor leuke gast dat dat zou zijn. 

Echter, toen ik die vrijdag opstond en naar buiten keek was ik niet meer zo zeker of ik nog wel zou gaan; de winterstorm waarschuwing was zeker niet voor niks afgegeven; het sneeuwde flink en de wegen waren ook niet je van het. Het uitzicht trouwens ook niet, je kon de overkant van de weg niet eens zien......

Ik heb even met Donna overlegd en die zei dat het wellicht beter was om te cancelen. Zij was verbaasd dat Westminster Police dat zelf al niet gedaan had, omdat het wellicht niet zo handig was om in zulke slechte weersomstandigheden met een burger in de auto te zitten. Ik twijfelde nog even, want ik wilde eigenlijk toch echt wel gaan maar na een tijdje heb ik toch maar gebeld en gecanceld. Achteraf een wijze beslissing, door de sneeuwstorm waren veel wegen afgesloten, was er geen uitzicht op iets anders dan sneeuw en waren de wegen icy. Het advies om binnen te blijven, wat de dag ervoor was gegeven door diverse instanties, was niet voor niks gegeven zag ik wel. 

Ondanks dat ben ik later op de middag tóch even naar buiten gegaan uiteraard, want voorzichtig lopen kan altijd en ik wilde eigenlijk nog graag even naar de Dollar Store lopen om nog een paar flesjes overheerlijke Blackberry frisdrank te halen. Die had ik eerder meegenomen daar en sodejuukes, die was lekkah! 

Helaas zag ik ze niet meer staan en was ik dus eigenlijk voor niks daar naar toe gelopen. Ik hoorde dat de sneeuw inmiddels begon te smelten, en dat gaat dan zo snel dat je gewoon een fikse stroom water langs de weg ziet (en hoort!). Ik ben nog even naar het Westminster Station gelopen om te proberen wat leuke sneeuwfoto's te maken, dat ligt op zich niet zo heel ver van de Dollar Store af. Bovendien wilde ik nog niet terug naar binnen gaan, daar had ik nog geen zin an. 

Ik merkte onderweg wel dat mijn schoenen niet waterdicht waren en kreeg best wel koude voeten maar goed, ik wilde toch die foto's maken en nog even wat wandelen dus ben gewoon verder gelopen en heb dus inderdaad foto's gemaakt daar. Op de terugweg hoorde ik kinderen roepen en zag dat zij heerlijk in de sneeuw aan het spelen waren, dat is natuurlijk super gaaf voor die kiddos. Het is een autoloos park waar dan best veel sneeuw blijft liggen, pret voor 10 natuurlijk!

Ik voelde dat ik op dat moment toch wel heel erg koude voeten begon te krijgen en begon aan mijn terug "reis". Ik besloot om via de SB te lopen en daar even op te warmen, het was inmiddels door die natte/koude voeten toch wel erg frisjes geworden. 

Bij de SB aangekomen was het gelukkig niet druk, the Drive Through is daar altijd wel enorm druk, en ik zat dan ook al snel aan een tafeltje in de hoek. Uiteraard genoot ik weer met volle teugen van mijn drankje en nadat ik daar nog even een sanitaire noodstop gemaakt had, liep ik terug naar huis. Omdat het alweer bijna donker begon te worden hebben we die dag verder niks anders meer gedaan dan wat gekletst en bank gehangen. 

Ik kletste regelmatig met Chris, die een kamer huurt in de basement. Hij hoort inmiddels bij het interieur zou mijn moeke zeggen, en wij kennen elkaar dan ook al jaren. Chris zei dat hij Yellowstone graag wilde zien, maar dat hij dat nog nooit gevonden had op de tv set beneden. Uiteraard vond ik Yellowstone wel, en Chris was over the moon haha. Tijdens het zoeken naar Yellowstone, kwam ik er achter dat er een docu is over het Yellowstone Park, welke door Kevin Costner gemaakt/gepresenteerd wordt. Ik heb de 1e aflevering gekeken en dat was bijzonder interessant, hij gaat ook naar het verre verleden en vertelt daarover. Eens kijken of ik die docu hier ook kan kijken.....

Zaterdag was er in de ochtend nog sneeuw en had ik besloten om wat aan het blog te gaan werken. Dat zou echter al snel veranderen toen Donna thuis kwam...... Zij was klaar met poetsen bij Keith, en vroeg of ik misschien toch nog een keer op truien "jacht  wilde gaan. Uhm, why not, maar ik wil graag wel eerst even wat eten. Dus ik liep naar de keuken en was aan het twijfelen wat ik klaar zou gaan maken, toen Donna de keuken in kwam lopen. Heel zachtjes zei ze tegen mij: "let's go to Chipotle". Nu had ik eigenlijk genoeg Chipotle gehad voor een maand, maar ik merkte aan haar dat zij dat graag wilde, en ik merkte ook, dat zij er graag even tussenuit wilde. 

Zo gezegd zo gedaan dus, en niet lang daarna zaten wij bij Chipotle onze "bakken" naar binnen te werken. Donna begon wat te vertellen over haar leven vroeger, dat doet ze niet vaak en blijkbaar had ze daar vandaag behoefte aan. Ik heb het al eerder verteld; Donna is een enorme introverte en het is lastig om te ontdekken wat haar raakt/bezighoudt. Inmiddels ken ik haar ietskes beter, alhoewel het nog vaak puzzelen is, want ze geeft ook regelmatig niet echt antwoord, of probeert een ander antwoord te geven dan hoe ze zich voelt. Ik heb het er wel eens met Steve over die dan zegt dat hij dat ook best lastig vindt. 

Na de lunch zijn we naar Burlington gegaan, wat een gave winkel zeg! Erg gevaarlijk voor mij want hoe ze daar zaken afprijzen, wow! Ik had redelijk snel een leuke trui gevonden, niet zo een waarnaar ik al die tijd naar op zoek geweest was, maar wel een andere leuke, warme en vooral goedkope trui. 

Met Petra was ik in Vegas ook een Burlington in geweest en daar stond toen een enorme rij voor de kassa, die kennen we hier niet, zo lang! Het was wel weer bijzonder om te zien hoe geduldig mensen hier staan te wachten in die rij, en ondertussen gezellig wat kletsen met elkaar. 

Zo'n rij stond er dus ook in het filiaal in Westminster waar Donna zelf ook een leuke trui gevonden had. Uitzonderlijk, want die koopt eigenlijk nooit iets nieuws. Donna gaf aan dat zij alvast in die enorme rij zou gaan staan en dat ik ondertussen op mijn gemakje door kon gaan winkelen. Ik vroeg haar of ze dat niet erg vond waarop zij antwoordde dat het geen probleem was en dus ging zij netjes in de rij staan en ging ik verder de winkel in. 

Ik zag nog een leuke bodywarmer en die heb ik ook maar meegenomen, dit was een merk bodywarmer voor nog geen 20 dollar. Ik draag graag bodywarmers, zowel thuis als op het werk dus van deze bodywarmer zou ik lang plezier gaan hebben. Met die bodywarmer liep ik terug  naar Donna want ik had geen bijzonder leuke dingen meer gezien. Althans, niet waarvoor ik gekomen was en ik wilde ook op mijn centen letten. Want als je niet op let, heb je in zo'n winkel je karretje zo vol liggen en ben je alsnog veel geld kwijt. 

Donna gaf aan dat verderop in de winkel nog veel meer dameskleding hing en zei: "go for it, you've got time". Daarmee doelde ze op de nog steeds erg lange rij voor de kassa, en dus ging ik kijken naar de plek die ze me aangewezen had. 

Daar aangekomen zag ik niet zo 123 iets, tot ik in een rij kwam en daar iets gaafs zag hangen in de kleur lila. Het bleek een hele dure bodywarmer te zijn, die afgeprijsd was van 180 dollar naar 27,95. Dat was eigenlijk boven mijn zelf ingestelde budget maar ik vond hem zo ontzettend gaaf, dat ik enorm aan het twijfelen ging. Ik zag op de bodywarmer staan dat het een hele warme was, in Canada gemaakt, en dat er absoluut geen dons of zoiets in zat. Het was a vegan bodywarmer, cruelty free en met respect for the planet. Dat paste natuurlijk precies in mjn straatje 😊.

Ik besloot ook deze bodywarmer dan toch maar te kopen en liep terug naar Donna. Er hingen twee exemplaren, maar ik had precies dat exemplaar meegenomen waarop geen kaartje met de afprijzing zat. En dus begon ik weer te twijfelen waarop Donna zei: dan ga die andere halen, daar zit wel een prijskaartje aan. 

Dus ik wéér terug de winkel in, en daar heb ik toen het andere exempaar meegenomen. Teruggekomen bij Donna, zag zij een vlak op de capuchon en zei: ga die andere ook maar halen, met dat prijskaartje. Dan laten we bij de kassa zien dat de bodywarmer afgeprijsd is. Dus ik toog voor de 3e keer de winkel in en zag toen nóg meer exemplaren hangen, op een andere plek. Ik heb ze allemaal goed bekeken en heb toen het exemplaar gekozen waar wel wat verkleuring te zien was op de capuchon, maar dat was niet echt hinderlijk.

Ik legde de bodywarmer in het karretje en liet Donna de verkleuring zien. Toen hoorde ik een man voor ons zeggen: daar moet je bij de kassa iets van zeggen, dan krijg je zo 10% korting. Uhm, what?? Hij is waarschijnlijk precies om die reden zo afgeprijsd, daar gaan ze vast niks meer vanaf doen. O jawel hoor, zei Donna, dat is hier heel gebruikelijk. Daar moet je in NL eens mee aankomen! 

We raakten aan de praat met dat stel voor ons, ook weer zo makkelijk, en die vertelden ons dat zij woonden in de omgeving waar Keith gewoond had. Ook vertelden ze, dat ze hun tuin altijd flink versierden en dat daar altijd veel mensen op af kwamen. Nou, zei Donna, heb je foto's? Zeker wel, en hij probeerde ze te laten zien. Toen werden wij echter naar de kassa geroepen dus konden we geen foto's kijken helaas.

Donna zei: maar we wachten ze wel op want ik wil die foto's wel zien. Zoiets komt volgens mij in NL niet snel voor, dat je op wildvreemde mensen wacht om foto's te bekijken, maar het stel vond er niks vreems aan. De foto's bleken op de gsm van zijn vrouw te staan, welke in de auto lag dus we zijn mee naar zijn, supergave, truck gelopen. Daar liet de vrouw inderdaad hele gave foto's zien, en zelfs een video! 

Ik vroeg haar of ze dat wellicht door kon sturen en dat was geen probleem. Donna gaf haar nummer en email, maar later bleek dat de video waarschijnlijk te lang was om door te sturen. Het lukte namelijk bij de auto niet dus zou die dame mailen maar Donna heeft niks meer binnen gekregen. Erg jammer, want het was echt een super gaaf filmpje van hun Halloween versierde tuin, wat ik graag met jullie gedeeld had. 

Ik was erg blij met mijn paar spullekes, die gaan me overheerlijk warm houden tijdens de winters hier. Het was dan wel iets boven mijn budget maar soms moet je jezelf iets toestaan en dat heb ik dan ook gedaan. 's-avonds heb ik beneden tv gekeken, er was sport op tv boven, en Steve wilde dat graag blijven kijken. 

Tot zover dit blog, het is etenstijd. Volgende keer het blog over mijn ride along met Jeremiah, een van de zonen van Jim with the horses (voor wie zich hem nog herinnert van eerdere blogs). Die ride along had ik de zondag voordat ik naar huis zou gaan, en ook daar zijn leuke foto's van maar ook op die foto's zullen jullie nog even moeten wachten. Al zijn veel foto's het absoluut waard om op een later moment te bekijken, zeker van die gave hikes in Vegas, want wat is Amerika toch mooi........