Las Vegas, here I come!!

En toen was het tijd om richting het vliegveld te gaan om naar Peetje in Vegas te vliegen. Donna was zo lief om me weg te brengen naar hetzelfde station waar ze me opgehaald had zodat ik de juiste light rail kon pakken. Die ging al om 6.30, dus het was een vroeg ochtendje voor mij 🥴. 

De (vroege) ochtenden en avonden zijn hier inmiddels een stuk frisser dus ik heb me goed aangekleed omdat ik echt wel op tijd op het station wilde zijn want die trein gaat maar 2x per uur. En zoals altijd had ik ook deze keer geen zin in stress at the airport, ik wil daar gewoon op tijd zijn om een lekker SB'tje te kunnen pakken en lekker rond te kunnen blieken. Donna zou blijven wachten tot de light rail daadwerkelijk was vertrokken, die light rail schijnt niet zo betrouwbaar te zijn. Ik had daar tot vandaag nog nooit een vervelende ervaring mee gehad maar ik vond het wel prettig dat Donna bleef wachten. Omdat ik weer geregeld had dat ik een USA gsm nummer had kon ik haar texten dat ik veilig en wel in de light rail zat, on my way to Union Station. Daar zou ik weer overstappen op de light rail naar DIA en omdat ik op tijd vertrokken was, had ik ook meer dan genoeg tijd om door Security te gaan. Want Denver is een erg druk vliegveld en meestal staan  de mensen rijen dik te wachten. 

Op Union Station aangekomen stond de light rail al te wachten welke zo'n 10 minuten later vertrok. Ik was inmiddels wat wakker geworden en kon niet wachten tot ik op DIA was. We kwamen aan op Peoria station, zo'n 3 stops voordat we bij DIA zouden zijn. Toen werd er omgeroepen; this is the final station, all passengers leave the train en get the bus. 

Oeps, dat was dus de light rail for ya 😬. Gelukkig was ik niet de enige die naar DIA ging dus ik kon de hele groep volgen naar de juiste bus. Daar werden we ingepropt tot er écht niemand meer bij kon en toen vertrok de bus. Gelukkig had ik niet meer bij dan mijn rugzakkie en mijn cpap tas (al is dat een heel gedoe iedere keer) en had ik door kunnen lopen, er waren diverse mensen die moesten wachten op de volgende bus en die zouden dus later op DIA aankomen. Dat risico wilde ik niet nemen, ik had immers totaal géén idee hoe lang die bus er over zou doen om  bij DIA aan te komen. 

Na een tijdje stopte de bus en iedereen begon uit te stappen inclusief ik. Ook een ouder vrouwtje met een zware koffer was uitgestapt, waarna we allemaal zo'n beetje zoiets hadden van: uhm..... en nu?? Toen werd er gezegd: dit is niet de stop voor DIA, iedereen die naar DIA moet, stay on the bus. Yeah right, dat hadden jullie wel eerder kunnen vertellen, nu moesten we allemaal weer terug die bus ingepropt worden dus ook dat vrouwtje met die zware koffer. Gelukkig was er een man die haar hielp en kon ik ook nog terug in die bus gepropt komen....

Wederom op naar DIA en gelukkig kwamen we daar met maar 15 minuutjes vertraging aan. Ik zag weinig mensen in de rij bij Security en dat ging dus ook erg snel! Hier moeten de schoenen nog wel uit maar ik heb de liquids en/of mun lappie niet uit de rugzak gehaald. Had de liquids wel netjes in zo'n Ziplock zakkie gestopt, dat ik er dus zo 123 uit zou kunnen halen maar dat was blijkbaar niet nodig. Ik had ook geen koffer bij en/of een rolkoffer want bij Frontier, waarmee ik vloog, wilde daar gewoon veel geld voor hebben. Een rolkoffertje zou me nog meer kosten dan een ingecheckte koffer, very weird! Maar dat ging me allemaal te ver, het ticket was onderhand nog goedkoper dan dat die bagage zou zijn en ik had het alsnog voor elkaar gekregen om alles in dat rugzakje te proppen.

Bij Frontier zijn ze vaak erg streng en moet je je rugzakje, voordat je aan boord mag, eerst in zo'n rek stoppen zodat ze kunnen checken dat het zeker past. Het is overigens niet zo dat je een grotere rugzak mee mag nemen die alsnog onder de stoel voor je past, dat is dus geen maatstaf. Echt bizar maar goed, it is what it is. Wat ook wennen was, was dat je zelfs bij inchecken je stoel niet for free mocht kiezen. Dat ben ik niet gewend, normaliter kun je tijdens het inchecken kiezen uit de overgebleven stoelen. Wat ik dan wel weer fijn vond, was dat ze me een raamstoeltje hadden gegeven, kon ik lekker blieken. Want normaal doe ik dat niet meer, zeker niet tijdens lange vluchten, dan kies ik altijd een gangstoeltje. Dan kan ik op mijn gemakkie opstaan zonder dat ik iemand lastig hoef te vallen, dat vind ik erg fijn. 

Nu was ik echter blij met mun stoelleke want het toestel vloog een stuk lager omdat het maar een vlucht van 1,5 uur was. Ik heb heul veul foto's gemaakt van de mooie luchten en uitzichten onder ons, ik heb genoten! Het was overigens ook a very smooth flight wat het natuurlijk ook erg prettig maakte. Daarnaast was een van de stewardessen erg entertaining en grappig, dat had ik ook nog nooit meegemaakt. Heb daar wat video's van gemaakt voor het geluid maar die ga ik eerst checken om te horen of er wel iets te verstaan is van die dame. Geen nut om zoiets te delen als het onverstaanbaar is immers. 

Ook de foto's ga ik eerst checken, volgens mij heb ik 1001 foto's gemaakt, wellicht van dezelfde uitzichten haha. Wordt nog aan gewerkt dus! 

Na zo'n 1,5 uur vliegen kwam ik aan op Harry Reid airport in Vegas, waarvan ik dacht dat het een klein vliegveld was. Uhm.....I got kind lost 😲. Ik had ook nog nooit zonder checked luggage gevlogen en dacht dat je dan een andere uitgang had dan als je op je bagage moet wachten. Blijkbaar moet je altijd naar de bagagebanden gaan om een vliegveld te verlaten, daar stond ik dan met al mijn goede gedrag en ervaring op de diverse vliegvelden..... Ook nu was het weer gelukkig dat ik een USA gsm nummerke had, nu konden Peetje en ik immers elkaar bellen etc zodat zij mij directions kon geven hoe ik bij haar kon komen. Ik was al een roltrap naar beneden gegaan maar daar stond ik echt om me heen te kijken waar ik ooit de uitgang kon vinden. Gelukkig belde Peetje al snel en kon ze me vertellen waar ik heen moest gaan waarna ik haar al snel zag. Na een dikke knuffel zijn we snel door gegaan en 1e stop was getting lunch at a casino. Die was erg lekkah en nadat we een paar thriftstores bezocht hadden gingen we naar hun huis. 

Daar waren Dave en Peetje's moeder en het was zo'n lekker weer dat we nog even buiten konden zitten, heerlijk! Nadat we even gezeten hadden heb ik de cadeautjes overhandigd die ik voor hen geregeld had en die we eigenlijk net voor hun party hadden willen geven. Dat is allemaal anders gelopen vanwege het overlijden van ons pap en dus overhandigde ik hun persoonlijke cadeautjes op dat moment. Ik had voor Dave een fotopuzzel geregeld van een mooie foto van hen beiden, ik had Peetje zonder dat zij het in de gaten had gehad, uitgehoord over wat voor puzzels Dave altijd maakte. Dave was heel blij met zijn cadeautje en ik kreeg een dikke knuffel van hem.

Voor Peetje had ik een mooie foto van haar en haar (helaas ook overleden) paps laten laseren in een blok glas en dat hadden ze écht super mooi gedaan met veel details. Hoe ze dat voor elkaar krijgen, geen idee, maar het was super mooi. Peetje was daar enorm blij mee en ook haar moeder vond het een heel mooi cadeautje. 

En zoals ik altijd zeg: er bestaat geen toeval in my book, kwam dat ook nu weer uit. Peetje zei namelijk dat ze dit soort cadeautjes ook wel eens bekeken had en dat ze er aan had zitten denken om zoiets te bestellen. 

Ik kreeg ook van haar een dikke knuffel en was zelf ontzettend blij dat hullie zo blij waren, daar doe je het immers altijd voor vind ik. Je koopt geen cadeautjes voor jezelf en je hoeft ze zelf dan ook niet mooi te vinden, je koopt ze voor de personen aan wie je ze wil geven. 

Die avond werd er niet veel meer gedaan, Dave zat al dagen voor de tv in verband met de verkiezingen, die hier echt wel "a thing" zijn en ook nu ging hij weer kijken. De drie dames in da house gingen alledrie op tijd naar bed, zo rond 20 uur, waarna ik nog in bed nog heerlijk lui een serietje gekeken heb. Toen was ik eigenlijk best erg moe en ben dan ook op tijd gaan slapen.