Ebro Delta

Vandaag, dinsdag 24 september 2024, stond op het program om naar Ebro Delta te rijden. Dat schijnt een enorm natuurgebied te zijn van circa 320 km2 met diverse stranden, vogelbroedgebieden, enorme rijstvelden etc. Zelf was ik daar ook nog nooit geweest dus het leek ons wel tof om daar naar toe te rijden. Coortje wilde graag via de binnenwegen omdat die vaak zo mooi zijn en dus stelde ik de GPS van de auto in om geen tol- en/of snelwegen te kiezen bij het berekenen van de route. Cora had de avond daarvoor zelf ook gekeken en kwam op zo'n 2,5 uur rijden, dat was wel te doen. Althans, heen, want ik vermoedde dat ik wel moe zou zijn na zo'n dagje met veel autorijden dus we hadden het compromis gemaakt om heen via de binnenwegen, en terug via de snelwegen te rijden, helemaal prima.

Wij hadden van alles meegenomen en waren van plan geweest om twee opklapstoeltjes mee te nemen zodat we daar ergens lekker konden gaan zitten genieten. Met de nadruk op "waren van plan geweest", want wat vergaten we uiteindelijk? Precies, die opklapstoeltjes.....

We vertrokken rond 09.30 uur en hadden er zin an, lekker een dagje weg! Het was mooi weer dus wij zagen ons al helemaal genietend in dat natuurgebied. 

Van wat ik heb kunnen zien onder het autorijden vielen de binnenwegen wat tegen, persoonlijk had ik wat meer natuur verwacht. We werden echter door diverse stadjes geloods, met al hun rotondes en fikse drempels, als chauffeur is daar niet echt veel aaan en volgens mij waren de stadjes waar we doorheen geloods werden, ook niet echt veel bijzonders.

Onderweg moest ik natuurlijk een sanitaire noodstop maken en het viel nog niet zo mee om een geschikte locatie te vinden. Gelukkig zagen we op een gegeven moment een bordje staan met een picknicktafel en daar zijn we even gestopt. Coortje heeft even wat gegeten, ik dook de bosjes in. En verbaasde me over het vele toiletpapier dat daar lag, niet normaal meer 🥴. Ik bedoel, dat je mot snap ik maar ruim je zooi gewoon op. Dat blijkt erg moeilijk te zijn....

Uiteindelijk duurde het ruim 3,5 uur voordat we op plaats van bestemming waren: midden in het natuurgebied van de Ebro Delta, in een van de broedgebieden van diverse vogels. Dat was wel super gaaf en we hadden op het eind van de route al zoiets verwacht want we reden al een poosje tussen rijstvelden door, en werden op een gegeven moment een soort van zandpad op gestuurd. Waarvan wij zoiets hadden van: dit kan niet kloppen 😳. We zagen in de verte een soort van houten gebouwtje en de route ging niet meer verder dus ik heb de auto geparkeerd en we zijn maar eens uitgestapt om te kijken waar we ons uberhaupt ergens bevonden.

Dat houten gebouwtje bleek een uitkijkpost/toren te zijn om de vogels en het natuurgebied te kunnen bekijiken zonder dat je ze zou storen, helemaal top! Er zaten veel kijkgaten in en het was een erg uitgestrekt gebied. Na ons kwam er nog een Engels stel, ook met een huurauto, die blijkbaar hetzelfde in de GPS gezet had want ook dat stel kwam hier met de auto naar toe gereden. We hadden al gezien op bordjes dat je ook niet meer verder mocht met de auto, de rest was bestemd voor fietsers en/of wandelaars. 

Nadat we daar in de uitkijktoren waren geweest en diverse foto's/filmpjes hadden gemaakt, liepen we even een stukje langs het weggetje om naar de rijstvelden te kijken. Cora vond het enorm bijzonder dat er hier rijstvelden waren en ik vertelde haar, dat er in de Camargue in Zuid-Frankrijk ook veel rijstvelden zijn.

Ik zag ineens iets bewegen in de sloot langs het rijstveld en dat was iets van een kreeftje of zo, voor mij dan weer super bijzonder aangezien ik van de "bisjes" ben 🥰. Maar het eerste bisje was meteen best zielig; het bleek een van de grote scharen te missen, arm dier.  Toen ik er eenmaal 1 gezien had volgden er meer al zaten de meeste helemaal onder de modder en was de eerste echt rood geweest. Ook op de weg zagen we allerlei "onderdelen" van rivierkreeftjes; alleen de scharen, of een half lijfje.... Ik vermoed dat er een dier zo'n beestje aanvreet en mijn Ecosia zoekbalk vertelde me zojuist dat een otter eigenlijk de enige natuurlijke vijand is van de rivierkreeft. Buiten de mens natuurlijk maar dat is de vijand voor alles en iedereen, vaak zelfs ook voor de medemens. 

Nadat we ook hier divers beeldmateriaal hadden verzameld wilden we eigenlijk op zoek naar het begin van het park; dat hebben we nooit gevonden 🙄. Daar zou een camping zijn, en een info en allerlei andere tralala. Uiteindelijk zijn we op zoek gegaan naar een van de strandjes, welke we, wonder boven wonder, vonden. Maar niet voordat we gestopt waren bij een restaurant dat zo'n beetje in de middle of nowhere lag en waarvan wij dachten; dat is op dit tijdstip nooit open. 

Dat was dus wel het geval al werden wel wel vriendelijk verzocht om buiten op het terras plaats te nemen aangezien de boel binnen op zijn kop stond; men was daar alles aan het schilderen. Er lag een hele grote maar super lieve hond zijn staart er al zo'n beetje af te kwispelen toen we het terras op liepen, en ik moest daar uiteraard gewoon eerst even mee knuffen. 

We hebben daar ok gegeten; ik had patatas bravas besteld met de saus "on the side" aangezien die meestal erg pittig is. Nou ja, de echte saus dan, hier zat een klodder mayo in een bakje met daar iets doorheen geroerd met de Franse slag want het was zeker niet goed doorgeroerd. Niet erg, de patatas zelf waren goed te nassen en Coortje heeft daar lekker kleine worstjes gegeten met friet en salade. 

Nadat we hier gegeten hadden zijn we verder gereden en kwamen al snel bij een strand uit. Ik had bij het restaurant nagevraagd of er een strand in de buurt was en daar was verteld dat het maar een paar minuten rijden daar vandaan was en precies zo was het. Het was een flink strand waar best wel wat volk te zien was. Ik had niet gedacht ook daar weer Nederlanders tegen te komen maar het duurde niet lang of ik hoorde toch weer de Nederlandse taal gesproken worden. Dat is eigenlijk de hele vakantie zo wel geweest, overal heb ik wel Nederlanders gehoord.

Ik heb hier weer wat beeldmateriaal gemaakt, het was een mooi uitkijkpunt aan de andere kant van het strand. Ze hadden daar duinen gecreërd, vlakbij een leuk baaitje. 

Het begon al wat later te worden en ik begon ook best moe te worden dus we zijn na een tijdje rustig naar huis gereden, deze keer via de snelweg. Om rond 18.00 uur thuis te komen waarna we alsnog even overgestoken zijn naar het strand want we wilden allebei even uitwaaien. Nou, dat lukte wel, wat een wind 😲. 

Ik had zelf met een goede kennis van mij afgesproken; ik zou rond 20.00 - 20.30 uur even naar de zaak komen waar zijn vrouw werkt om iets te drinken en bij te kletsen. Hij heeft hier een restaurant/bar gehad, jarenlang, waar we destijds zelfs al met ons moeke kwamen, zo lang kennen wij elkaar al. 

Coortje bleef thuis, lekker op het balkonnetje en ik liep richting Calafell zelf. Frances zat al op het terrasje met een aantal vrienden en later kwam daar nog een, jawel, Nederlands stel bijzitten. Op zich niet erg hoor, maar het was wat lastiger bijkletsen met Frances omdat er zoveel ander volk bij zat. De Nederlanders bleken goed in de slappe was te zitten; ze hadden hier vorig jaar een appartement gekocht. Thuis hadden ze een flink vrijstaand huis en ze konden vanuit thuis werken, hoe lekker! 

Al hadden ze zich niet goed laten informeren over hun appartement hier; het lag aan de spoorlijn en was nogal gehorig. Al is dat laatste vaak het geval hier, komt ook omdat hier overal marmeren vloeren liggen. Maar zij waren niet echt te spreken over de buren in hun gebouw, luide TV geluiden/hard praten tot midden in de nacht..... Tja, ik heb het al eerder geschreven, de Spanjolen zijn echt een erg luidruchtig volkje en dat zijn wij niet gewend. Althans, meestal niet. 

Ze vertelden dat ze nu op zoek gingen om iets te gaan huren, voor een jaar of zo, en dan lekker aan de boulevard. Op mijn vraag of ze hun appartement dan weer zouden verkopen vertelden ze dat ze dat aanhielden als appeltje voor de dorst voor hun zoon. Waarop ik mijn conclusie trok dat ze goed in de slappe was zitten anders kun je dit allemaal niet doen, toch?

Het stel vertrok na 1 drankje en toen konden Frances en ik even bijkletsen, dat was weer ouderwets gezellig. Het is een aparte mens maar wij hebben het altijd erg goed kunnen vinden met elkaar en ik was blij te horen dat het hem goed ging. Hij heeft nogal wat gezondheidsproblemen gehad (een aantal hartinfarcten bv) en kan niet meer werken maar heeft zijn leven gelukkig weer een eind opgepakt. Vorig jaar vond ik hem depri, dit jaar was hij voor mij weer de oude Frances. 

Rond 22.00 uur zijn we allebei weer richting het appartement gegaan, hij het hoekie om bij die tent, en ikke zo'n 20 minuutjes wandelen verder. Coortje had zich prima vermaakt op het balkonnetje met haar Netflix en was verbaasd dat het alweer zo laat was. We hebben allebei nog even onze programma's gekeken waarna we redelijk op tijd zijn gaan slapen.

De dag hierna, op woensdag, zouden we weer een rustig stranddagje doen en aangezien het nog steeds heerlijk Calafell weer was, hebben we het echt heel fijn gehad op het strand. De zee was (en is nog steeds) heerlijk van temperatuur dus ik ben er inmiddels al een aantal keer heerlijk in geweest. Aan het eind van de middag hebben we nog een paar boodschapjes gedaan voor donderdag (vandaag dus 😜) want dan zouden we thuis eten. Aangezien we dan langs een tankstation kwamen heb ik meteen de tank maar weer vol gegooid zodat we niet meer hoeven te tanken voordat we de auto zaterdag in gaan leveren. Er zal in elk geval niet heel veel meer bij kunnen want we hebben de auto daaarna niet meer gebruikt. Morgen gaan we nog even Calafell Pueblo in; Diana, mijn Engelse vriendin die ik hier destijds in Calafell ontmoet heb en die nu alweer jaren in Amerika woont (met haar is mijn Amerika "avontuur" begonnen) heeft gevraagd of ik een foto wil maken van haar oude huis in Calafell. Zij heeft hier jarenlang gewoond met haar toenmalige Spaanse man en zij hadden toen een restaurant hier. 

Dat ga ik nog wel even doen, vind Coortje ook wel leuk want dan ziet ze weer wat Spaanse huizen in plaats van al die appartementsgebouwen. 

Aangezien ik nogal wat beeldmateriaal gemaakt heb van het natuurpark ga ik eerst eens uitzoeken wat ik wil gaan plaatsen dus dat laat nog even op zich wachten. Daar heb ik nu geen zin meer an dus helaas pindakaas 😎.

Vandaag, donderdag, hadden we afgesproken nog een stranddag te doen aangezien we dat allebei leuk vinden en zo genieten aan het strand. Coortje neemt dan haar e-reader mee en geniet mateloos van haar "buukske" en de achtergrond van geluid van de zee. Al was die vandaag enorm woest en maakte veel lawaai 😱. Geen idee hoe dat kwam maar het was wel erg bijzonder want er waren veel Spanjaarden aan het filmen/foto's aan het maken. Net zoals ik trouwens haha. 

Onze lifeguard is volgens mij klaar voor dit seizoen maar als die er wel was geweest, dan had er ongetwijfeld een rode vlag gehangen. Wát een onderstroming stond er zeg, wow! Ik vind deze zee heerlijk om in te "speuluh, heerlijk hoge golven met veel schuim. Al kon ik maar tot mijn knieën in de zee staan om ervoor te zorgen dat ik niet ondersteboven getrokken zou worden door die onderstroming. Ik had gister ook al besloten dat ik vandaag een lange strandwandeling zou maken, heerlijk met mijn pootjes door de zee. Coortje had zoiets van: ik blijf lekker hier aan zee zitten lezen, Genieten met een hoofdletter. 

Ik ben eerst een aantal keer heerlijk met die hoge golven gaan spelen en ben daarna zoals gezegd de strandwandeling gaan maken. Heb onderweg ook nu weer heel wat gefilmd/foto's gemaakt en ook die komen pas nadat ik ze zelf uitgezocht heb, mijn gsmmeke heeft overuren gemaakt vandaag haha. De zee is de hele dag zo wild geweest en het werd in de middag zelfs nóg erger; toen werden hele stukken strand weggeslagen en is er van dat mooie zandstrand weinig over. In de middag werd de zee ook heel anders van kleur; waar die vanochtend nog heel helder was, was die nu zeegroen en zorgde voor veel vieze schuim op het strand. 

Later vanmiddag zijn we naar een heel leuk souvenirwinkeltje gelopen dat vandaag open zou zijn tot 16.30 uur maar dat was dus niet het geval; het was gesloten. Typisch Spaans, het briefje met openingstijden dat er hing, was nog van het seizoen, de tijden zijn inmiddels veranderd. Bij ons zouden we zeggen; haal dat briefje weg, hier denken ze: who cares. Erg jammer want daar hebben ze hele leuke dingen al is het dan wel weer goed voor de portemonnee dat het gesloten was 🤪.

Nu hebben we net gegeten en is de zee iets gekalmeerd, we gaan dat geluid allebei enorm missen als we weer thuis zijn. Al mis ik persoonlijk het geluid van het bos met alle bisjes toch ook wel als ik heel eerlijk ben 🥰.

Zo, dat is weer een heel verhaal, en als jullie tot hier gekomen zijn, zijn jullie wat het blog betreft weer bij. Klinkt niet alsof het heel bijzonder is de laatste dagen maar dat is het wel want wij genieten mateloos van het strand hier al zijn dat geen hele dagen. Dat hoeft ook niet, op het balkonneke is het ook heerlijk toeven.