Es la ultimo noche 🎵

Of eigenlijk; es la ultimo día want we hadden natuurlijk de hele vrijdag nog. Omdat het weer zo'n fijne warme dag was hadden we al besloten dat we nog 1 dagje van het strand zouden gaan genieten. Ik had weer eens bagger slecht geslapen maar dat weerhield me niet om nog een dagje te gaan genieten. 

Ik zou eerst naar de verhuurservice lopen om te vragen waar we de sleutels van het appartement in konden leveren aangezien wij de volgende ochtend al eerder zouden vertrekken dan dat hun kantoor open zou zijn. We konden 1 bosje sleutels alvast bij hen inleveren later die middag, en de andere bos in het appartement laten liggen als we vertrokken. Primadeluxe, dan gaan we dat regelen.

Ik ben in een lekker tempo weer terug naar het appartement gelopen, heb mijn strandbed gepakt en ben de weg overgestoken naar het strand waar Cora al lekker aan het genieten was. Het waaide flink en het was deze keer een wind met een fris "randje" zeg maar. 

Op het strand aangekomen bleek dat er een moertje uit het ligbed was gevallen en gelukkig zag Coortje dat liggen. Ik had al gezien dat het schroefje nogal krom was en had geprobeerd dat door alle buizen heen te steken en te laten zitten zodat ik nog met mijn rug tegen de rugleuning zou kunnen zitten maar dat was me niet gelukt. Tot Cora dat moertje zag liggen, toen zijn we met z'n twee aan de gang gegaan om die kromme schroef door de buizen heen te fritsen en vast te zetten met het moertje. Het was een heel gepiel, maar uiteindelijk lukte het toch en kon ik, weliswaar heel voorzichtig, tegen de rugleuning aan gaan zitten.

De dag ervoor was de zee heel ver het strand op gekomen waardoor het zand wat harder was, dat was het geluk want ik denk niet dat Cora het moertje in het losse zand zou hebben zien liggen, dat was daar dan ongetwijfeld ingezakt.

Omdat het de laatste dag was en de golven nog best een beetje leuk, wilde ik nog een laatste keer de zee in gaan. Maar toen ik met mun voetekes in de zee stond voelde ik dat die een behoorlijk stuk frisser was dan de dag daarvoor, wow, wat een verandering! Bovendien was de zee lang zo helder niet meer en lagen er veel stenen/schelpen in waardoor het in de zee lopen niet zo makkelijk was. En dus besloot ik maar dat het gedaan was met het zwemmen in de zee voor deze vakantie.

We hebben nog een tijdje genoten aan zee maar het werd op een gegeven moment best frisjes door die flinke wind en dus besloten we terug naar het appartement te gaan om wat te gaan eten. Diana, de Engelse dame die ik in 2005 in Calafell ontmoet had en waarmee mijn Amerikaanse "avontuur" destijds begonnen was omdat zij naar Amerika was verhuisd en mij uitgenodigd had, had me gevraagd of ik wat foto's wilde maken van haar oude huis waar haar Spaanse ex-man nog in woont. Op zich geen probleem maaruh, wat was het adres ook alweer? Dat wist ik echt niet meer na bijna 20 jaar, ik had nog wel een visie van hoe het er ongeveer uit zag destijds maar de vraag was natuurlijk, of dat nu nog zo was. 

Diana gaf me de straatnaam en zei dat het vlakbij een bushalte was. Ook zei ze dat haar ex er een muur voor had laten bouwen, wat het voor mij natuurlijk wat lastiger was om te herkennen. Maar goed, ik had het die ochtend al met Coortje besproken, dat ik nog even dat huis ging zoeken en Coortje vond het wel leuk om mee te rijden. 

Ik typte de straatnaam in die ik van Diana gekregen had en even leek het erop alsof de dame van de GPS precies wist waar ze me heen leidde. Maar toen ze me vertelde dat ik de 6e afslag moest nemen op een rotonde die maar 5 afslagen had en waarvan ik dus de 5e afslag nam, raakte ze compleet (en letterlijk 🤪) de weg kwijt. Toen ik de 5e afslag op die rotonde nam gingen we weer terug naar waar we vandaan kwamen en Truus Huppel kwam er niet meer uit. Vervolgens ben ik gewoon op de goede gok het dorp in gereden en uiteindelijk kwam Truus weer bij haar positieven en kwamen we inderdaad op de straat die Diana genoemd had. Toen begon het zoeken naar de bushalte.....die we op die straat nergens vonden 🙄

Omdat ik het gevoel had dat ik wel dichtbij was omdat er wat dingen waren die ik me wel kon herinneren, hebben we de auto geparkeerd en zijn we een klein stukje de straat ingelopen. We hadden de auto om de hoek geparkeerd en toen we dat deden, kwamen we langs...... een bushalte! 

De straat die Diana genoemd had liep behoorlijk steil naar boven en dus bleef Coortje even wachten. Ze had al eerder gezegd dat ze een terracotta huis gezien had en daar liep ik weer naar toe. Diana had gezegd dat zij het huis destijds die kleur gegeven had en dat het huis daarnaast destijds wit was. Omdat er op de hoek van de straat ook een huis stond dat gedeeltelijk terra was, nam ik een paar foto's van dat huis maar het voelde niet alsof het dat was. Ik herkende er namelijk helemaal niks aan, en kon me ook niet herinneren dat het op een hoek lag. 

Coortje zei dat er nog een terra gekleurd huis was, net even de straat in. En zoals eerder gezegd, omdat die straat zo steil was ben ik even alleen een stukje opgelopen. Ik zag dat er voor dat terra gekleurde huis een muur gebouwd was die er redelijk recent stond. Eigenlijk kon ik niet veel van het huis zien maar tussen spleetjes door gluren gaf me wel een beeld en ik dacht me te herinneren dat dit het juiste huis moest zijn! 

Ik heb over de muur foto's gemaakt, zonder dat ik ook maar zag waarvan ik foto's aan het maken was, ook wel erg apart 😅. Maar toen ik later terug keek zag ik dat ze best goed gelukt waren en kreeg ik nog meer het idee dat dit het juiste huis zou moeten zijn. 

Na het maken van de foto's zouden we terug naar Calafell rijden, de auto ergens parkeren, ergens iets lekkers drinken en daarna als afscheids "diner" bij de Italiaan gaan eten waar Cora eerder zo lekker gegeten had. Ik uiteraard ook maar ik ken die tent al veel langer en weet dat je daar overheerlijk kunt eten, dat was voor mij geen verrassing.

Ook nu was het nog steeds erg lekker weer en de pasta's waren ook nu weer overheerlijk. Deze tent zit letterlijk op de boulevard en het was vrijdagavond dus wat drukker dan op een doordeweekse dag. Althans, in deze tijd van het jaar, want in juli en/of augustus wil je hier echt niet zijn! Dan hebben alle Spanjolen zelf vakantie en komen er hordes in Calafell vakantie vieren. Als je dan over de boulevard wilt lopen gaat dat letterlijk voetje voor voetje en daarnaast is het overdag veel te warm om leuke dingen te doen. Het voor- of najaar is de beste tijd om in Calafell te zijn. 

Na het eten zijn we terug naar het appartement gegaan, hebben daar even wat schoongemaakt en geveegd zodat appartement goed achtergelaten zou worden en toen hebben we nog even gerelaxt. Coortje lekker op haar favo balkonnetje tot ze naar binnen kwam en zei: het is al 23.15!!! Uhm ja, we zijn pas om 20.00 uur gaan eten en dan is het al snel laat natuurlijk. Omdat we de volgende ochtend om half 9 weg wilden gaan ging Coortje naar bed, ik heb nog wat geNetflixt want ik had nog geen slaap. Bovendien wilde ik proberen om erg moe te zijn zodat ik wellicht, al was het dan maar een paar uur, goed zou slapen. Dat was wishful thinking want ook die nacht sliep ik bagger slecht en weinig en ik was al om 7 uur in de weer, een halfuur voordat mijn wekker zou gaan.

We hebben de laatste zaken in onze koffers gedaan en liepen naar beneden om het afval weg te gooien. Aan de overkant van de straat (en op veel meer plekken) stonden 5 containers waar je afval in kon scheiden; erg goed geregeld hier! Die containers worden ook regelmatig schoongemaakt en ook de boulevard werd erg netjes bijgehouden. 

Inmiddels was de deur van het hekwerk zo vaak dicht gesmeten dat het slot kapot was; de deur viel wel in het slot maar je kon die zo weer open duwen. Dat was ons probleem niet meer; wij zouden snel vertrekken en liepen naar de ondergrondse parkeergarage om de auto vast buiten te rijden. Want daarvoor had ik een kastje aan de sleutelbos nodig, daar op moest ik een knopje indrukken om de automatische garagedeuren te openen en/of dicht te maken. Als we die in het appartement zouden laten liggen en de auto stond nog in de garage was het vette pech; dan konden we er niet meer uit met de auto.

Zo gezegd, zo gedaan en we liepen terug naar binnen om onze spullen te pakken. Coortje stond zoals gewoonlijk bij de lift, ik liep de 5 trappen weer op naar de 4e etage. Ik ben niet van de liften en al helemaal niet in Spanje; ik heb daar vruuger als jonkie zijnde ooit vastgezeten in de lift die niet meer open ging. Daar heb ik mijn lichte claustrofibische gevoel aan overgehouden als ik in gesloten ruimtes ben maar zeker ook mijn schrik voor liften.

Ik had de koffers al bij de lift gezet en verbaasde mij over het feit dat Cora nog niet boven was. Omdat Cora af en toe wat verward was van medicatie die ze helaas op het moment tegen de pijn moet slikken dacht ik; ze zal toch niet teruggegaan zijn naar de garage? 

Net toen ik naar beneden wilde lopen hoorde ik haar roepen: de lift doet het niet! Nu was dat al een keer vaker voorgekomen tijdens de vakantie maar dat duurde toen niet lang en uiteindelijk kon Coortje de lift toch gebruiken.

Nu riep ik naar haar: ook al komt de lift, NIET instappen hoor! 

Want ik zag het al gebeuren: ik met alle spullen in de auto en Coortje vast in de lift 🤢. Ik dacht; ik sjouw alle zut wel via de trappen naar beneden maar toen ik met wat tassen beneden was zei Coortje dat ze zo erg naar het toilet moest. Arme Cora, die moest nu alsnog al die trappen op naar boven met haar versleten heup en er was niks wat daar aan veranderd kon worden. 

Ik heb de tassen alvast in de auto gezet en ben ook weer naar boven gelopen om de koffers bij de lift vandaan te halen en via de trappen naar beneden te sjouwen. Na een laatste inspectie in het appartement trokken we de deur achter ons dicht en was de vakantie voorbij..... 

Cora stond al met haar koffer in de hand om die via de trappen naar beneden te sjouwen maar dat ging natuurlijk niet gebeuren! Ik kreeg hier ook een visioen van: Cora die door die loodzware koffer haar evenwicht verloor en via die harde, marmeren trap naar beneden zou vallen 😱. Het heeft wat kruim gekost om haar ervan te overtuigen dat dat toch echt niet ging gebeuren en dat zij maar vast naar beneden moest lopen. Ik snap wel dat ze wilde helpen maar het was toch al zo pijnlijk voor haar en deze keer hield ik voet bij stuk; ik zou sjouwen en zij zou alvast naar beneden lopen. 

Het was inderdaad een heel gesjouw want allebei onze koffers waren best zwaar en ik was al moe voordat ik opstond (waarschijnlijk door al het slechte slapen) maar het enige dat ik eventueel over zou hadden aan dit "debakel", zou spierpijn en/of blauwe plekken zijn en die gaan vanzelf weer over. 

We hadden een perfecte planning, tot die lift roet in het eten gooide dus een halfuur later dan gepland vertrokken we dan toch richting het vliegveld. 

Ik had Coortje al gevraagd of goed mee uit te kijken naar de borden Rental Cars en/of Hertz aangezien ik daar erg slecht in ben. Ik had Truus wel opdracht gegeven om ons naar de retour Rental Cars te brengen maar je weet maar nooit. 

Omdat ik ingegeven had dat ik wel via de snelwegen maar niet via tolwegen wilde rijden, kreeg ik alsnog de bergachtige toeristische route voor mijn kiezen, precies die route die ik had willen ontwijken omdat ik moe was en deze route heel veel (haarspeld) bochten had. Dat vergt nogal wat van de concentratie maar helaas, teruggaan kon niet meer dus dan maar even doorzetten. We verbaasden ons over het aantal wielrenners die ook via deze bergroute fietstsen en vonden dat eigenlijk allebei enorm gevaarlijk. Want, als je achter zo'n wielrenner zat, kon het wel even duren eer je die in kon halen vanwege al die bochten. Bovendien moet je hier fietsers inhalen met 1,5 meter afstand, dat zouden ze hier ook eens moeten verplichten! Want hier rijden ze regelmatig de vouwen IN mijn broek, van afstand houden of even achter je blijven rijden hebben veel mensen hier nog nooit gehoord blijkbaar. 

Anyways, uiteindelijk kwamen we bij het vliegveld uit en probeerden we allebei de juiste borden te vinden. Om er na een tijdje achter te komen dat we op de verkeerde weghelft zaten want we zagen allebei aan de linkerkant van ons een bordje Rental Cars staan. Dat stond echter niet vooraf aangegeven waardoor je dat bord al snel voorbij bent en je dan pas realiseert dat je fout zit. De enige optie toen was om door te rijden, een ticket te pakken en via de Kiss and Ride te gaan. 

Daar was het bizar druk en filerijden, ik hoopte maar dat we daar binnen 10 minuten weer weg zouden zijn want alleen de 1e 10 minuten zouden maar gratis zijn, daarna mocht je gaan betalen. 

Uiteindelijk lukte dat gelukkig, al was het nog een heel gedoe om het apparaat de QR code van het ticket te laten lezen; bleek dat ik ook nu weer te haastig was en dat ik het op zijn Spaans moest doen: rustig ticket op het venster leggen en niet weg pakken voordat de slagboom geopend werd. Tja, Nederlandse he 😁.

Omdat ik van een andere keer wist dat je rond het vliegveld kon rijden zijn we nu ook rondgereden tot we dat ene bordje met "Rental Cars" erop zagen verschijnen. Ook toen moest ik nog een strook opschuiven maar dat heb ik toen gewoon ook op z'n Spaans gedaan: richtingaanwijzer uit en die kant opgeschoven. Je mocht daar toch maar 30 rijden en ze moesten me maar voor laten had ik besloten. 

Dat lukte gelukkig en niet veel later hebben we de auto ingeleverd. Die was wel wat vies door de Ebro Delta maar goed, toen we de auto meenamen was die ook niet spik and span. Bovendien worden alle auto's toch weer gewassen en gereinigd ook al lever je die gewassen in. 

Ook nu waren we later dan gepland dus we zijn meteen naar de incheckbalie gegaan en daar zag het zwart van de mensen, wat was het druk!! We werden gelukkig naar de achterkant van de balie verwezen waar er nog 3 balies waren om in te checken, die waren volgens mij speciaal geopend. 

Dus het duurde niet echt lang voordat we aan de beurt waren en ik vroeg aan de meneer achter de balie of er wellicht nog upgrades waren. Soms heb je geluk en daar hoopte ik eigenlijk stiekem op. Ik heb het een aantal keer gevraagd in het Engels en ben maar gestopt toen die gast zei: ik weet echt niet wat je bedoelt. Die zal niet vaak achter een incheckbalie zitten denk ik. 

We waren allebei erg benieuwd hoe zwaar onze koffers waren want die hadden we niet kunnen wegen. We konden zelf ook niet zien wat ze wogen maar er werd niks gezegd dus we haalden allebei onze schouders op en zeiden: dan zal het wel goed zijn. We kregen geen nieuwe instapkaarten wat heel vreemd was want ik had ons al eerder wél 11 rijen naar voren geplaatst maar goed, dan checkte we maar in met de boardingpassen die ik op mijn gsmmeke had staan. 

We liepen gezien de tijd maar meteen door naar de Security en ook daar zag het zwart van de mensen, wow, wat vertrokken er veel mensen die dag! 

Ik keek iedere keer op mijn horloge en dacht; als we het maar gaan halen want ik weet hoe ver je soms nog moet lopen op een vliegveld om bij de juiste gate te komen. Op veel vliegvelden lijkt dat steeds verder te zijn, ook op Schiphol, en dan ben je al snel 20 minuten aan het lopen. Als je flink doorloopt that is, maar dat kon Coortje natuurlijk niet vanwege haar heup. Gelukkig was het bij de Security zo gepiept en liepen we al snel op ons gemakkie richting de gate. Die overigens alsnog een stukkie lopen was maar omdat we (helaas) besloten hadden om maar geen bakkie meer te doen, konden we rustig aan lopen. 

Bij de gate aangekomen zag ik dat we nog niet aan het boarden waren en omdat wij pas in groep 3 mochten boarden zei ik; ik ga nog even naar het toilet en ik probeer toch nog een koffietje te scoren ergens. Ik nam mijn thermobeker mee en zou ook voor een watertje zorgen voor Cora. 

Na het toiletbezoek ging ik bij een koffiebar in de rij staan, om daar na een tijdje weer uit te lopen want tja, Spanjaarden en hun tempo he 🙄, en ik wilde niet te laat bij de gate zijn. Ik heb een watertje uit de automaat gehaald en ben daarna, zonder koffie, terug naar Cora gelopen. Die inmiddels was gaan zitten en zei: de vlucht gaat pas om 12.17, wat een halfuur vertraging betekende. 

OK, niet erg, dan ga ik alsnog een koffietje scoren ergens 😉. En snel daar achteraan werd duidelijk dat de vlucht pas om 12.57 zou vertrekken dus tijd genoeg om nog ergens een koffietje te gaan scoren! 

Dus ik ben op jacht gegaan naar een koffiebar en zag ondertussen dat er op de borden stond dat de gate zou gaan wijzigen; over 20 minuten zou er meer info zijn. Ik liep door, had niet het lef om terug naar Starbucks te lopen (achteraf erg jammer) en zag een koffiebarretje dat er op zich wel goed uit zag. Ze hadden daar "mijn" vanille latte én plantaardige melk dus ik heb daar mijn koffieke gehaald. Wat weliswaar goedkoper was dan SB, maar wat daar ook zeker niet langs mocht staan. Maar goed, ik had mijn vanille latte en dat was al heel wat.

Op de terugweg naar de gate waar Cora zat zag ik dat het nog even zou duren voordat de info mbt de nieuwe gate op de borden zou komen dus ik liep terug naar Cora. Die zat langs Belgische mensen welke al snel zeiden: de nieuwe gate is nummer 63.  En dat was helemaal achteraan, een van de laatste gates 😖.

We besloten om daar alvast maar naar toe te lopen want ik dacht; als we op tijd zijn dan zijn er wellicht nog stoelen vrij. Onderweg keek ik op de borden en zag dat het tijdstip achter onze vlucht verdwenen was. Erg vreemd maar goed, we hadden tijd genoeg want de vlucht zou immers pas om 12.57 vertrekken, dat was een uur later dan gepland.

Yeah right, as if! 

Want bij de gate aangekomen bleek dat onze vlucht inmiddels al aan het boarden was! Normaliter zie je dat ook op de borden aangegeven staan; dat de vlucht aan het boarden is, maar niks van dat alles! Cora kon gelukkig wel zitten en de rij van onze groep was nogal lang dus ik zei: ga jij maar zitten, dan sluit ik wel aan en sluit jij je bij mij aan wanneer het nodig is. 

Het was enorm verwarrend allemaal en uiteraard best heftig voor Cora met haar pijn. 

Maar de ellende was nog niet voorbij......

We scanden onze boardingspassen en liepen de tunnel in om naar het vliegtuig te lopen. Ja, dat dachten we maar we moesten een hele andere kant op. 

We moesten een ronde trap af (was niet aangegeven) en werden in een bus gepropt waarbij Cora moest blijven staan. Dat was ook niet aangegeven. Die bus reed gelukkig rustig (wat ik niet gewend ben, meestal zijn het van die kamiza piloten!) en dat was dan wel weer fijn. Bij het vliegtuig aangekomen, moesten we die hoge trappen op om het vliegtuig in te kunnen (was ook niet aangegeven). Ik vroeg aan Cora of dat zou gaan lukken en die bikkel gaf aan dat het wel zou gaan. Uiteraard liep die door haar pijn heen want al die trappen lopen (met de trappen van die ochtend erbij geteld ivm de lift die niet werkte) kon niet goed zijn voor haar.

Uiteindelijk zaten we dan toch in een bomvol vliegtuig waarmee we dan alsnog met niet teveel vertraging naar Brussel vlogen. Die vlucht was smooth en verliep goed, om netjes op tijd op Brussel te landen. De koffers waren er ook al snel en ik belde meteen met de Duyvis om aan te geven dat we onze koffers al hadden. Met de Duyvis bedoel ik natuurlijk Ciao park, waar ik mijn auto geparkeerd had en welke ons ook weer met de shuttlebus op zouden komen halen. Diezelfde Duvyis, die op de heenweg geen/weinig Engels sprak terwijl men aangegeven had, NL te spreken, die dus 😁.

Ik kreeg een of andere Franse voicemail welke je niet in kon spreken en ik zei tegen Cora laten we maar naar beneden gaan, daar waar we afgezet zijn en dan bel ik daar nog wel een keertje. Zo gezegd, zo gedaan en niet veel later stonden we inderdaad daar, waar we twee weken eerder afgezet waren.

Ik pakte mijn gsmmeke om weer te bellen toen ik zag dat ik gebeld was door een nummer met een Belgisch kengetal. Ikke nooit gehoord hebben dus ook niet beantwoord. Dus meteen maar teruggebeld en ik kreeg zowaar een dame aan de lijn die Nederlands (of eigenlijk: Belgisch) sprak. Ze had alleen mijn naam maar nodig, wist ook meteen dat we met 2 personen waren en zei dat het maximaal 15 minuten zou duren voordat de shuttlebus er zou zijn. 

Dat klopte ook en dat was erg prettig want ik wilde snel beginnen aan de rit naar huis. Het duurde zo'n 10 minuutjes voordat we bij het carpark aankwamen waar mijn toetje al netjes klaar stond. Nadat ik hunnie even bedankt had (dat lukte nog net in het Frans 😜) zijn we ingestapt en heb ik Coortje rond 17.30 afgezet in het Veldhovense. 

Omdat ik erg moe was en naar huis wilde ben ik direct doorgereden en was blij dat ik thuis was. Ook Coortje was blij dat ze er was, voor haar was het natuurlijk een erg heftige dag geweest.

Bij thuiskomst heb ik mijn spullen uitgeladen en zag ik dat Fred aka Mr. Handsome mij al aan had horen komen, die kent het geluid van de auto natuurlijk, en hij zat al te wachten. Het regende wat dus ik heb eerst mijn spullen onder het afdak gezet en wis en warempel; daar kwam Barney ook al aangelopen! Al gapend en wel, denk dat ik die in zijn schoonheidslaapje heb gestoord met mijn thuiskomst haha.

Het was wel super fijn om mijn bisjes weer te zien, ze zagen er goed uit maar dat kon ook niet anders dankzij de goede zorgen van Remco! De kipjes heb ik maar niet meer gestoord; die zaten al in hun nachthokkie en zou ik de dag erop wel zien. 

Ik heb mijn spullen binnen gezet en heb natuurlijk eerst de bisjes eten gegeven en Barney even geknuffeld, ik hoop dat ooit ook nog eens met Fred te kunnen doen. De bisjes zijn de hele avond binnen gebleven; Barney naast me op de bank en Fred op zijn kussentje in zijn eigen kamertje. Daar ligt hij graag al hoop ik wel dat hij, als het kouder wordt, ook gezellie binnen komt liggen.

Barney wilde op een gegeven moment wel weer even naar buiten dus die heb ik buiten gelaten, al heb ik hem een tijdje later weer geroepen en kwam hij zowaar weer naar binnen. Ik heb nog even lekker tv gekeken en omdat Barney heerlijk op de bank lag, heb ik de kattenbak binnen gezet en dacht; dan blijf jij vannacht ook maar lekker binnen slapen. Hij was al eerder via het luikje binnen gekomen had ik van Remco gehoord dus ik had zoiets van: dan kun je ook weer via het luikje naar buiten mocht je dat willen. Maar omdat Fred in de kamer bij dat luikje lag dacht ik; laat ik die kattenbak maar binnen zetten dan kan Barney in elk geval zijn ding doen zou hij niet langs Fred af naar buiten durven.

Ik was erg benieuwd of ik vannacht wakker gemiauwd zou worden maar dat was niet het geval gelukkig. Ik heb voor het eerst in twee weken overheerlijk geslapen en werd wakker met het zonnetje, wat een fijne overgangsdag! Toen ik naar binnen ging zag ik dat beide kattenkids al buiten waren, ik vermoed dat Barney pas naar buiten is gegaan toen Fred eenmaal buiten was. Op zich niet erg, hij leert nog wel door dat luikje te gaan. Ik kwam er vandaag achter dat hij, net zoals Fred, erg moet wennen aan het geluid van het luikje als het dichtklapt maar hij is er in elk geval al 2x doorheen gegaan, dat gaat goed komen!

Vandaag ben ik rustig begonnen met het verzorgen van de bisjes, ook de kippies en ik was blij ook hunnie weer te zien. Daarna gunde ik mezelf een bakkie pleur in het zonnetje; het was heerlijk om op zo'n manier te kunnen acclimatiseren. Vervolgens wat gerommeld; puzzel van buiten naar binnen gelegd, wat heel wat inhield omdat het een grote puzzel is en wat andere zaken gedaan.  Toen bedacht ik me dat ik het mooi geweest vond en ben ik dit blog bij gaan werken. 

Als laatste gaan de foto's en filmpjes nog uitgezocht en geplaatst worden maar dat gaat op een andere keer gebeuren, nu gaat mijn lappie dicht anders krijg ik vierkante oogjes 😎.

Ciao for now folks 👋🏼