En toen was het zo ver....

En toen was inderdaad de dag aangebroken dat Coortje en ik richting Calafell zouden vertrekken, lang verwacht en uiteindelijk tóch gekomen. Ik was al vroeg op pad, het was nog donker en ik werd weer opnieuw met mijn neus op de feiten gedrukt; ik rijd niet graag meer in het donker en al helemaal niet als ik de weg niet goed ken. Gelukkig rijd ik al jaren als een oud wijf en maak ik me niet druk meer dus daar heb ik geen stress meer van. Des te meer stress heb ik tegenwoordig helaas wel van die mega verblindende auto-, maar inmiddels ook fietsverlichting! Wat een ellende is dat met een smal toetje als ik heb want als er een auto achter mij zit met van die felle verlichting word ik in alle spiegels verblind. De binnenspiegel kan ik verzetten, maar mijn buitenspiegels is een ander verhaal. En ik weet me nog te herinneren dat ik "vruuger", als ik in een van de spiegels verbind werd, lichtelijk scheef in de auto ging zitten zodat ik niet meer verblind werd. Dat was goed te doen als het om 1 spiegel gaat, lastiger wordt het als het om allebei de buitenspiegels gaat; zie je het al voor je 😁.

Anyways, ik dus op tijd en vooral op mun gemekske richting het Veldhovense om Coortje op te halen. Daar aangekomen kwam zij al meteen naar buiten en heb ik in het donker nog wat laatste spullekes in mijn koffer gestopt. Want ik had het idee dat ik daar bij het parkeerterrein waar ik een plekkie had gereserveerd voor mijn auto niet veel gelegenheid meer voor zou hebben. 

Toen alles weer ingeladen en hoppa, wij waren onderweg naar Ciao parking in Brussel. Door hen was verzocht om een halfuur voordat we aan zouden komen even te bellen en op zich is dat natuurlijk niet echt een probleem. Ik had netjes via de mail gevraagd of "zullie" Nederlands spraken en jawel hoor, ik kreeg als antwoord dat ze Nederlands spraken. De reviews lieten iets anders zien maar ach, je mot een bietje vertrouwen hebben in de mensheid (nou.....echt??) 

Coortje wilde wel bellen maar haar gsmmeke zat in haar tas op de achterbank dus dat werd lastig. Later bleek ook dat zij geen bereik had als ze niet met Wifi verbonden was dus dat had m toch niet geworden. Dus wij een parkeerplaats opgezocht in Belgenland, lichtelijk verwarrend omdat het niet duidelijk aangegeven stond hoe we moesten rijden maar uiteindelijk had ik dan toch weten te parkeren. Toen het nummer gebeld en toen er werd opgenomen sprak die man.....jawel......Frans! 

Maar gevraagd of hij ook Engels sprak maar helaas, no, Francais 🥴. Uhm, ikke Frans nie kennen nie en hij mij ook niet dus dat werd lastig. En dan vond ik het al heel wat dat ik niet gevraagd had of hij Nederlands sprak. Tja, en toen 🤔? Lang leve Google Translate dacht ik dus ik was al driftig een zin aan het typen om die te vertalen in het Frans toen er ineens een stem klonk: Hello? Deze man sprak gelukkig wel een beetje Engels, met de nadruk op een beetje! Gelukkig wel uit kunnen leggen dat we over een halfuur bij de parkeerplaats zouden arriveren en dat was goed.

Ik heb mezelf overtroffen die rit want zelfs bij Antwerpen ben ik gewoon in 1x goed gereden en dat terwijl het, nog steeds, donker was. Ook de verdere rit richting die parkeerplaats verliep zonder moeilijkheden. Tenzij je een vrachtauto die midden op een grote kruising in zijn achteruit begon te rijden terwijl een andere vrachtauto de strook voor rechtafslaand verkeer blokkeerde, meetelt. Typisch op z'n Bels zullen we maar zeggen en ik had niet het lef om achter die stilstaande vrachtauto door te glippen want mijn autootje zou de chauffeur van die vrachtauto nooit gezien hebben. Dus maar braaf gewacht tot beide vrachtauto's van de kruising af waren en mijn weg vervolgd. 

Niet lang daarna reden we de parkeerplaats op waar iemand in een of ander wazig keetje stond. Zag er allemaal een beetje vreemd uit maar die hele parkeerplaats stond vol en wij hadden zoiets van: nou, dan zullen ze toch wel iets goeds doen. Mijn reservering aan die gast gegeven en ik zag hem zoekend kijken tussen een heleboel labeltjes die klaar lagen. Daar stonden blijkbaar allemaal kentekens op, ik vermoed dat al die voertuigen ook nog zouden arriveren. Hij keek tot 2x toe alles na, schudde zijn hoofd, slaakte een diepe zucht en schreef toen zelf maar iets op een papiertje. Na zijn  "ok" vroeg ik: "shuttlebus"? Want wij zouden met de shuttebus naar het vliegveld van Brussel gebracht worden.

Hij gaf aan dat die over een paar minuten zou komen en het bleek de bus te zijn die weggereden was toen wij de parkeerplaats op kwamen rijden. Er stapten twee jongere kerels uit die overigens erg vrolijk en aardig waren. Koffers werden ingeladen, wij werden vriendelijk verzocht om in te stappen en volgzaam als wij (soms) zijn, stapten wij in. Er waren inmiddels meer mensen gearriveerd en ook die werden door dezelfde shuttlebus naar het vliegveld gebracht.

Na een ritje van circa 10 minuten met die kamikazepiloot arriveerden we dan toch veilig op Zaventem en zijn we met ons hele hebben en houden naar binnen gegaan. Ik wilde inchecken via zo'n zuil maar aangezien onze maatschappij Vueling, daar niet op genoemd stond, alsnog bij de balie ingecheckt bij een alleraardigst vrouwtje. Wij hadden allebei van die sjorbanden om onze koffers maar die moesten er vanaf wegens een nieuw bagagesysteem. Wij hadden allebei zoiets van: huh, hoezo dan? Maar ook nu waren we weer erg braaf en hebben netjes die banden van de koffers gehaald. Niet veel keus want met banden was het hele feest gewoon niet doorgegaan.

Wij wilden allebei meteen snel door de Security zodat we daarna lekker relaxt een bakkie konden doen en dan richting de gate konden. Dat hadden we gedacht......

Security dacht daar heel anders over en wat mij vaak overkomt, overkwam nu Coortje: handen en schoenen werden "geveegd" om te zien of ze wellicht met drugs, bommen of granaten in aanraking gekomen was, en verder werd Coortje aan een grondige inspectie onderworpen. Ondertussen had ik, alweer zo braaf, onze spullekes uit die bakken aldaar gehaald. Ook heb ik, toen die hele band stil kwam te staan en er geen bak meer vooruit kwam (letterlijk!), de lege bakken maar netjes opgestapeld waar ze opgestapeld dienden te worden. Iedereen stond daarbij en keek er naar maar niemand ondernam ook maar enige aktie. En dat terwijl al die iemanden op hun spullen stonden te wachten en ik onze spullen al verzameld had. Buiten het tasje met kostbaarheden wat Coortje om haar nek gehad had, dat tasje moest apart in een bakkie onder de scanner. Maar ja, als niemand een vinger uitsteekt en maar wat verdaasd om zich heen kijkt zal er weinig gebeuren. Zonder mij stonden ze daar nog, stelletje slapers 😁.

Toen Coortje haar tasje eindelijk ook in haar bezit had zijn we verder gelopen en konden we heerlijk aan de Starbucks. We hebben daar even lekker zitten beppen en zijn toen rustig naar de gate gelopen. Het was daar nog erg rustig en dus konden we heerlijk zitten. Ik had zowaar op een upgrade geboden, voor wel 15 euro pp en dat bod was zowaar geaccepteerd! Die upgrade hield in dat we stoelen met meer beenruimte hadden (altijd fijn) maar ook dat we priority boarding hadden, hoe lekker is dat! We zaten in groep 1 om te boarden wat inhield dat onze groep als 1e aan boord mocht gaan. Zo vervelend 😅.

O, en we mochten ook 1 extra "ietsje" mee aan boord nemen als handbagage. Nu hadden we dat niet nodig want onze CPAP's mochten sowieso mee en telden niet mee als handbagage maar ach, het klinkt leuk allemaal. Onze stoelen zaten zeker niet verkeerd en we konden langs onze handbagage af, onze pootjes lekker languit neer "vlijen". 

De vlucht was smooth en sneller voorbij dan we dachten maar we hadden dan ook de wind in onze rug gehad. Althans, dat dachten wij. Of zou het gekomen zijn doordat wij zo hadden zitten beppen 🤔.

Het duurde wel een eeuwigheid voordat onze koffers er waren maar ach, we hadden vakantie, waren lekker op tijd aangekomen en meer dan genoeg tijd om de huurauto op te halen. Uiteindelijk kwamen daar dan toch onze koffers en wij op zoek naar de Hertz balie. Die kon ik de vorige keer, toen mijn Amerikaanse vrienden over waren, ook al niet gevonden krijgen en datzelfde gebeurde ook nu weer. Tot ik opeens weer een bord zag staan met Herz en toen herkende ik de plek weer waar ik met die Amerikanen ook gestaan had. 

Ook hier had ik een dame die ontzettend aardig was en die me (ook al) een upgrade aanbood. We konden met 80% korting een SUV met gps huren en dat zou maar 100 euro extra kosten oftewel 50 euries pp. Omdat ik het altijd erg fijn vind om hoger in een auto te zitten en het voor Coortje fijner was om een hogere instap te hebben nam ik zelf het besluit om deze SUV te huren. Coortje was met de bagage op een stoelleke om de hoek gaan zitten dus ik kon het haar ook niet vragen. Maar ik vond het prettig om gps in de auto te hebben ipv met mijn gsmmeke te moeten klooien in de auto dus ik dacht; hopelijk is Coortje het met deze beslissing net zo eens als met de upgrade van onze vlucht. 

En precies dat was het geval, ook hier was ze het volledig mee eens (gelukkig!)

Nadat alles getekend was togen wij naar de parkeergarage waar we onze auto op konden halen. Toen we uiteindelijk bij de auto aankwamen keken wij elkaar aan en schoten tegelijkertijd in de lach. Wát een dikke, vette bak hadden wij gehuurd! En luxe, niet normaal meer! Zo luxe dat ik nog steeds lang niet alle knopjes ken, de gps een soort van ingesteld kreeg maar nergens kon vinden waar ik in kon stellen dat ik de tolwegen wilde ontwijken en de scenic route wilden volgen, de auto met een start/stop knop werkte en de automaat bediend werd met een soort van knopje dat je maar heel even aan hoefde te tikken. O, en de parking brake wordt er automatisch opgezet als je de auto in P zet en de stop knop induwd, heel vernuftig. En vooral erg wennen voor iemand die altijd met een Panda van 16 jaar oud rijdt 😄. Die parking brake was nog wel een dingetje trouwens, want die werd er wel automatisch opgezet, maar hoe kreeg ik dat ding er dan weer vanaf? 

Uiteraard is dat allemaal goed gekomen maar sodejukkes, wat een mega bakbeest was dit vergeken met mijn Panda, daar moest ik echt wel even aan wennen.  

Nadat we 2x de parkeergarage rondgereden waren omdat we de uitgang niet konden vinden (in ons vorige leven waren we blond 😁) reden we dan toch eindelijk de parkeergarage uit en waren we onderweg naar Calafell! 

Nu die scenic route nog zien te vinden want ik had gewoon geen zin om tol te betalen en bovendien wilde ik Coortje van het mooie uitzicht laten genieten. Zelf zou ik dat niet echt kunnen want die route bestaat voornamelijk uit haarspeldbochten en dan is het toch wel handig als de chauffeur in elk geval een klein beetje op de weg let. Hoewel mijn grijze brein me soms toch wel eens in de steek laat was dat deze keer niet het geval want ik wist me te herinneren vanuit de tijd dat ik in Spanje gewoond had, dat ik (bijna) op zeker de C31 moest volgen. Dat bleek niet lang daarna ook juist te zijn want bij C32 stond Peage aangeduid wat betekent betaluh. 

Coortje heeft genoten van het uitzicht en we waren eigenlijk best wel snel in Calafell ook al konden we regelmatig niet harder dan 30 rijden, wat voor mijn oude wijven rijstijl helemaal prima was haha. 

Omdat we de sleutels van het appartement pas na 17.00 uur op konden halen parkeerde ik op een voor mij bekend parkeerterrein en zijn we de boulevard opgelopen om iets te gaan drinken en wellicht te schransen. We vonden een leuk terrasje waar ik een simpele doch overheerlijke knoflook spaghetti gegeten heb, en Coortje een overheerlijke salade. Coortje was wederom helemaal blij en daar werd ik dan weer blij van. 

Omdat we wat broodnodige boodschappen wilden doen voordat we naar ons appartement gingen, zoals bv wc papier en water, zijn we eerst naar de, jawel, Lidl gereden. Het was nog geen tijd om de sleutels op te halen en de Lidl was vlakbij de parkeerplaats en de plek waar we de sleutels op konden gaan halen. 

Bij de Lidl hebben we een hele aparte ervaring opgedaan. Het was best druk bij de kassa en we zagen zelfscan kassa's staan dus Coortje vroeg; zullen we gaan scannen? De man die achter ons in de rij stond begon te lachen al wisten wij toen nog niet waarom. Dat werd niet veel later wel duidelijk....

Want wij wilden gaan beginnen met scannen en wij hielden het 1e artikel op allerlei manieren voor die scanner maar niks hoor; geen bliepje, blapje of what so ever. Ik zie ons nog als twee domme blondjes om ons heen kijken van; hoe kan dat dan? Want andere mensen konden wel gewoon scannen. 

Zien we ineens de man die achter ons in de rij gestaan had nogal hard lachen en hij wenkte ons zo van: kom maar weer terug naar de rij. Ik had hem eerlijk gezegd nog helemaal niet opgemerkt maar Coortje wel en hij werd op zijn wenken bediend want wij gingen weer (braaf) terug naar de rij. We mochten van hem weer voor hem komen staan, super aardig van hem! 

We hoorden hem zeggen dat hem precies datzelfde overkomen was; hij wilde ook gaan scannen maar ook hem was dat niet gelukt dus hij probeerde het niet eens meer. Hij snapte ook niet waarom ons dat geen van drie lukte en vertelde dat het bij hem in Duitsland geen probleem was. Het was een toffe gast en absoluut geen straf om naar te kijken, daar waren Coortje en ik het allebei wel over eens. Het gesprekje duurde niet heel lang want ja, hoe lang sta je nu helemaal bij de kassa als je maar een paar boodschappen hebt. 

Dus wij togen weer naar die vet gave bak van ons om onze spullen in te laden en richting de plek te gaan om de sleutels op te halen, wel helemaal 1 minuut rijden verder (als het dat al was)

We werden ook hier geholpen door een heel aardig meiske welke ons vroeg; jullie hebben zelf lakens meegenomen? Uhm, nope, daar heb ik nog tot 2x toe per mail om gevraagd en dat zou allemaal geregeld worden. Ik ging op zoek naar die email in mijn gsmmeke maar die dame had mijn email razendsnel gevonden in haar systeem en was al aan het bellen met haar collega die dat aan mij bevestigd had. Eind van het liedje was dat de fout bij hen lag en dat we daardoor de lakens/dekens en handdoeken gratis zouden krijgen. Wow, de organisatie heet Villa Service en dit vond ik echt wel goede service. 

Uiteraard hebben wij dat ook zo benoemd, zo zijn wij dan ook wel weer. Dat kon zij dan weer enorm waarderen waarop we allebei een leuke tas kregen, 2 biertjes die ik niet lust, Coortje gelukkig wel  en het gaat daarnaast immers ook om het gebaar en we kregen ook nog twee leuke oranje Spaanse waaiers. Hoe leuk was dat dan! Een kinderhand is snel gevuld 😎

De alleraardigste dame had netjes uitgetekend waar we de parkeergarage in moesten rijden en ik dacht dat ik de juiste straat uit mijn hoofd wist maar helaas had ik me een straat vergist en ging de parkeergarage waar ik voor stond niet met het kastje open wat ik gekregen had. Bummer! Dan toch nog maar heel even de gps aangezet en toen bleek dat het 1 straatje verder was maar ik zat wel heel dicht in de buurt. 

Die garagedeur ging wel open en ik heb met wat heen en weer gesteek de auto netjes kunnen parkeren in de, voor mij bekende erg smalle, parkeergarage. Toen was het zoeken naar de juiste deur om bij het appartement uit te komen, dat bleek nog niet zo makkelijk. Ik zag wel diverse deuren met groene bordjes daarboven maar voor mij betekenen die eigenlijk altijd; nooddeuren. Dus ik had daar niet eens een sleutel op gepast om te proberen of die deur dan wellicht open zou gaan.

Gelukkig was er een Spaans stel in de garage dat erg behulpzaam was en die wezen een deur aan met, jawel, zo'n groen bordje erboven. Bleek die niet eens op slot te zitten en kon dus gewoon zonder sleutel geopend worden. We zouden in gebouw 1 op de 4e etage zitten, in appartement 2a. Dus wij de lift genomen naar de 4e etage maar zagen nergens nummer 2a staan..... 

Dan maar weer naar beneden met zo'n enge lift waarin ik als kind een keer opgesloten had gezeten; dat is toch wel traumatisch geweest en ik was er niet zo happy mee maar goed, soms is het niet anders. 

In de hal beneden aangekomen op de brievenbussen gespiekt en daar zag ik ineens ergens nummer 2a staan; zullen we die dan maar eens gaan proberen? Dat was ook een andere, doch net zo'n enge lift en ik was dan ook erg blij toen die liftdeuren weer open gingen. Bij nummer 2a aangekomen had ik zoiets van; ik bel eerst even aan om te zien of er iemand is want het is zo onbeleefd om de sleutel in de verkeerde appartementsdeur te stoppen. 

Gelukkig was dat niet het geval, paste de sleutel op deze deur en liepen we ons super mooie appartement in. Het was net zo gaaf als op de foto's en met een fantastisch uitzicht op zee, super gaaf! 

We waren allebei erg moe en zijn gisteravond dan ook nergens meer naar toe gegaan maar hebben van het uitzicht genoten; de maan die over de zee scheen want ons grote balkon kijkt uit over zee. Na daar even van genoten te hebben zijn we allebei ons mandje ingedoken in de hoop dat we lekker zouden slapen. Gelukkig hebben we allebei airco op de slaapkamer en een eigen badkamer, wat een ongekende luxe!